Ik en Mijn Littekens
Littekens, ik merk dat er snel over gezwegen word en ook al snap ik het heel goed. Ik merk ook dat ik absoluut niet de enige ben die ze heeft. Die ze heeft door het verleden en door zelfbeschadiging. Ik wil mensen de kans geven dat je erover kan praten en ik hoop dat door mijn verhaal meer mensen durven te praten. Nu is er één ding wat ik gelijk wil zeggen. Ik zeg dit niet uit aandacht, ik zeg dit niet om meer mensen naar mijn site te hebben. Ik zeg dit omdat ik op het moment dat ik vertelde aan mijn familie, school, klas en vrienden er zo'n grote last van mijn schouder is. Ik durf te laten zien wie ik nu ben en ook al ben ik er absoluut niet trots op en wil ik er niemand toe bemoedigen. Ik ben ik ook mét mijn littekens! lees hem daarom vooral helemaal. Dankjewel x
Ik zit rustig op de bank en een meisje van 8 komt naar me toe. Ze kijkt me vragend aan en ik vraag of ik iets verkeerds heb gedaan. Ik volg haar kleine vinger wijzend naar mijn arm. Ik ken de vraag, al zo vaak gehad en weer krijg ik het warm. Anne wat zijn die strepen op je arm. Ik kijk haar aan. Geen antwoord komt er in me op. Ik wil alleen maar gaan. Zo'n klein meisje, zo onschuldig. Moet ik haar vertellen wat ik mezelf heb aangedaan. Ik schaam me niet meer voor de littekens die ik heb. Het wordt alleen zo vaak verkeerd begrepen. Het was alleen maar een uitlaat klep. Iets wat een gezond mens niet snel begrijpt. Maar men toch meer en meer aangrijpt.
Het meisje zit nog steeds naast me, vragend naar een antwoord. Wat moet ik zeggen? Is er een uitleg waarbij je dit goed verwoord. Ik kijk haar aan en zeg de simpele woorden. Die ze ook de andere keren aan heeft moeten horen.
Ik ben meestal wel open over wat er is gebeurd. Nou vat me niet verkeerd op, want ook ik heb hier veel om getreurd. Ik wil niet opscheppen over hetgeen wat ik mezelf heb aangedaan. Ik ben niet trots op het feit dat ik het niet kon winnen van mezelf. Niet kon winnen van mijn donkerheid binnen in mijzelf. Er zijn geen woorden die uitleggen hoe graag ik mijn tijd terug had willen draaien. Die donkerheid die in mij zat over had willen laten waaien.
Maar ik kon het niet meer. Ik kon niet meer winnen van de strijd die in mij zat. De eerste paar keer kon ik nog zeggen, ' het is niks, het was maar een kat'
Gedachtes bleven, 'dit win ik niet meer`. Moet ik dan weer verliezen voor de zoveelste keer? Ik durfde mijn mond niet open te trekken. Ik schaamde me voor wie ik was. Verstopte me en ging weg naar de donkere plekken. Ik droeg lange mouwen, verborg mijn littekens die ik kreeg. Alles wat ik deed en alles wat ik verzweeg.
De mening van mensen was alles waar ik me mee bezig hield. Maar nu ik denk een jaar later durf ik eindelijk te zeggen wat ik voel. Durf ik eindelijk volmondig te zeggen mijn leven heeft een doel. Ik wil geen aandacht, ik zeg dit niet voor de grap. Ik weet dat er mensen zijn die denken, o daar komt ze weer met haar klacht.
Ik zeg deze woorden niet uit trots, ik zeg ze niet uit blijheid. Ik schrijf ze omdat ik tegen jullie wil zeggen dat het me spijt. Ik heb littekens ja daar moet ik mee leven. Maar ook met mijn littekens. Durf ik nu alles te geven. Iedereen heeft een verleden. Heeft af en toe een meisje zoals ik, die vraagt naar iets waar je niet trots op bent. Naar iets waar je onder hebt geleden. Maar dat kan je niet veranderen, dat is zoals het is. Maar laat ook de wereld zien. Met littekens is er niks mis. Het feit dat je littekens hebt en geen wonden. Zegt alleen maar meer en meer dat je deze strijd en dus misschien ook de volgende, al dik heb overwonnen