Ik hou van Jou!Maar meer van Mij!

Ik hou van jou, maar meer van Mij! Klinkt raar, maar als je erover na gaat denken is het een hele normale redenatie toch? Het is iets wat ik de afgelopen tijd vaak heb moeten zeggen. Niet perse naar andere, maar ook heel veel naar mezelf toe. Ik heb stappen in mijn leven gemaakt die ik bang was om te maken, bang voor wat de reactie zou zijn van een ander. Natuurlijk is het ook nodig denk ik als je rekening houd met anderen. Maar denk erover na. 100% van je leven heb je te maken met jezelf. Alle keuzes die je maakt nu, vandaag, morgen maakt niet uit. 1 kleine beslissing kan je hele leven bepalen. 1 kleine ontmoeting met iemand kan je leven veranderen. En weet je, mensen maken fouten. Je verliest mensen, waarvan je dacht dat ze bij je zouden blijven de rest van je leen. Of waar je het van hoopte...

k heb heel lang niets geschreven omdat ik niet wist wat ik moest schrijven. Bang dat mensen het niet leuk vonden. Bang dat de mensen die dit zouden lezen, het na een paar zinnen af zouden kappen. Maar ik schrijf niet alleen voor jullie. Ik schrijf dit niet alleen zodat je thuis of op school of waar dan ook dit rustig kan lezen. Ik schrijf dit ook voor mezelf. En dat was een van de redenen dat ik niets meer liet horen van mezelf. De dingen die ik schreef, waren niet meer van mij. De woorden die ik zei waren niet van mij. En dat heeft een paar maanden geduurd. En nee ik schrijf dit ook niet om aandacht te trekken van he zie mij het moeilijk hebben. Want nee, ik heb geweldige vrienden. Ik heb de afgelopen tijd mensen leren kennen, mensen helaas ook weg zien gaan. Maar alle herinneringen die ik had met deze mensen bleven. En zullen me altijd bijblijven. En ze gaven me juist moed, moed om verder te gaan. Moed om dingen aan te durven gaan en niet van het slechtste uit te gaan.

Weet je waarom ik dit wel schrijf? Om jou. degene die dit leest, Te laten zien wat het leven nou met mij doet. En hoe ik in sommige dingen sta en wat mij het leven leert. Want hoe vaak heb je je hart gebroken, hoe vaak dacht je dat die ene jongen de ware zou zijn. Iets wat ik heel erg heb moeten leren de laatste tijd. Is dat liefde, vriendschap en vertrouwen niet eindeloos zijn. En dat ik uiteindelijk moet leven met de keuzes, die ík maak. Ik liet me aanpraten dat er iets verschrikkelijks gebeurd zou moeten zijn of dat we verschrikkelijke ruzie zouden moeten hebben gehad, want waarom komen mensen anders in je leven? Toch? Mensen komen en gaan met een reden. Soms omdat de doelen, je interesses en het leven zo verschillend zijn dat het gewoon niet altijd kan werken. maar ik moet eerlijk zeggen dat ik heel erg dankbaar ben geweest voor de maanden dat ik eigenlijk even niks van me liet horen. Ik heb keuzes gemaakt ik heb een baan waar ik het heel erg naar mijn zin heb. Ik hoop volgend jaar een opleiding te doen en uiteindelijk een vak te kiezen, waarvan ik niet weet of het wel bij mij past en of het wel mijn doel is.

Ik hou van jou, maar meer van mij. Zijn geen egoïstische woorden, het zijn woorden die laten zien dat het oké is om te denken aan wat jij wilt. Aan alles wat je wilt bereiken, aan de dingen die jou gelukkig maken. Je leeft met jezelf. Alleen zijn we allemaal mensen en hebben we ook anderen nodig, die van ons houden als wij dat niet kunnen. Ons ondersteunen als we geen kracht meer hebben. En ons geloof geven en omhoog laten kijken. In plaats van het hoofd te laten hangen.

Dit even een kleine update van de afgelopen maanden en waarom ik niks schreef, maar onthoud.

Ik houd van jou! Jij ook?

Sweet love <3